Familie Van den Bogerd gaf gehoor aan de opdracht ‘gaan’

Aan Jacob & Janneke vroegen we waarom zij met Judah en Jezra naar Verona, Noord-Italië, gingen:

Tijdens ons eerste bezoek in Italië werd Jacob gevraagd om te preken in twee kerken in de omgeving van Milaan. Het raakte ons enorm om de verhalen te horen over eenzaamheid in het geloofsleven en gebrek aan community in de kerk. Maar ook de schrijnende verhalen van mensen die met het katholicisme zijn opgegroeid en beschadigd zijn geraakt in hun geloof en beeld van God.

Hoe was jullie start in het nieuwe thuisland?
Hebben jullie voorbeelden van Gods nabijheid hierin?

Je gaat van een rush in Nederland van alles regelen en afronden, eindelijk (voor ons weer terug*) naar Italië. En dan kom je aan middenin alle verhuisdozen die al eerder zijn gebracht: chaos! Ook de bureaucratie kwam direct om de hoek kijken en daar zagen we tegenop. De vorige keer verliep het proces tot daadwerkelijke inschrijving heel moeizaam. We hebben hier specifiek gebed voor gevraagd en het was in no-time (Italiaanse tijds-begrippen dan, hè!?) geregeld! Ook leek het er op dat de jongens niet met school konden starten, door een nog ontbrekend document. Terwijl ik (Janneke) met de directie van de school aan de telefoon hing en ‘praatte als brugman’ om de jongens toch naar school te krijgen, viel mijn oog op een tekst aan de muur:

“Waar twee of drie iets eenstemmend verlangen van God, het zal hen ten deel vallen”.

Er waren veel mensen voor ons aan het bidden. Dus toen ik in de wacht werd gezet zodat de directie onderling even kon overleggen, wist ik al dat ze toegelaten zouden worden. En dat gebeurde inderdaad!

Wat waren de 3 moeilijkste dingen die jullie hebben moeten opgeven?

Familie, vrienden en het comfort (efficiëntie, oneindige mogelijkheden in NL, kerk).

Hebben jullie iets van een roeping ervaren?

Er waren verschillende momenten, tijdens onze tijd van bidden en vasten om duidelijkheid, waarop iemand een bijbeltekst aan ons doorgaf tijdens de samenkomst in de kerk. Deze waren allemaal strepen onder onze roeping.

Wat denken jullie de komende jaren concreet te kunnen doen?

Onze focus met de missieboerderij ligt op:

• de Italiaanse taal leren en zeker ook meer van de cultuur zodat we meer contacten kunnen leggen en vriendschappen kunnen aangaan;
• een community vormen voor jonge mensen die niet meer naar de mis/kerkdienst gaan, maar wel enorm hongerig zijn naar God;
• een rustplek en inspiratie zijn voor zendelingen en andere wereldburgers.

Zodat mensen waar we mee in contact komen tot geloof komen: vaders, moeders en gezinnen van school, mensen uit de buurt, mensen die op ons pad komen: dat zij hun hart aan Jezus geven en Hem toegewijd gaan volgen.

Hoe vonden de kinderen het om naar het buitenland te gaan?

Judah en Jezra vonden het  jammer om hun vrienden in Nederland achter te laten, niet naar een Nederlandse middelbare school te kunnen gaan en opa en oma niet regelmatig te zien. Toen we verhuisd waren, zijn ze vrij snel op kamp van de kerk gegaan en dat is voor hen een omslagpunt geweest. Toen kregen ze het gevoel ook hier te horen. Op dit moment hebben ze het enorm naar hun zin. Maar natuurlijk blijven ze vrienden en familie missen (en de typisch nederlandse snacks, zoals kroket en frikandel).

Jacob en Janneke, willen jullie delen wat jullie hebben meegemaakt met God?

Het doel was om in een korte tijd onze begroting rond te krijgen en dat is gelukt! Door een specifieke training (Missiepartners basistraining) kregen we tools om dit aan te pakken. Daarnaast hebben we een heel gemotiveerd en betrokken team van partners om ons heen staan die voor ons bidden en voor wie wij bidden; dat is zo’n zegen! Dit hadden we nog niet zo ervaren tijdens een eerdere uitzending. We hebben JHWH Jireh van dichtbij ervaren, de God die voorziet. Heel bijzonder.

*) Jacob & Janneke zijn in 2012 als zendingswerkers uitgezonden geweest naar Italië. Vanwege onder andere gezondheidsproblemen zijn zij later weer teruggekeerd naar Nederland.