Lange aaneengesloten groene rijstvelden en een hitte die als een deken over me heen valt. Een vlucht van tweeënhalf uur vanuit Jakarta brengt me in Makassar in Zuid-Sulawesi. Christenen zijn hier ver in de minderheid en kerken worden niet geduld.

Hoewel christenen in het grootste deel van Indonesië de vrijheid hebben om naar de kerk te gaan, is dat in het meest zuidelijke deel van Sulawesi niet het geval. Er wonen hoofdzakelijk radicale moslims en christenen zijn er nauwelijks.

Gidsen Peter en Anne-Marie Dekker

Het is zondagmorgen en ik ben onderweg naar een geheime kerk. Mijn gidsen zijn Peter en Anne-Marie Dekker. Ze zijn in het geheim werkzaam namens CAMA Zending. Peter vertelt dat de radicalisering van de islam sterk toeneemt. “De een na de andere nieuwe moskee wordt uit de grond gestampt. Ook de speakers van de moskee worden steeds harder gezet.” Peter en Anne-Marie proberen door middel van het mobiliseren van de kerk in Makassar een brug te slaan tussen christenen en moslims.

Ondergronds

De kerk waar ze met hem naartoe gaan ligt in Takalar, een stad met driehonderdduizend inwoners, van wie er maar dertig christen zijn. Ze gaan allemaal naar dezelfde ondergrondse kerk. Met de auto rijden we door smalle straatjes. Opeens staat de auto stil voor een hoge stalen deur. Een stevige klop en hij gaat open. Ik blijk in een winkeltje te staan. De deur gaat op slot en ik word meegenomen naar achteren. Na een smal gangetje en twee deuren te zijn doorgelopen kom ik in een opslagruimte die omgedoopt is tot kerk. Er staan plastic stoelen en een keyboard. Langzaam druppelen er mensen binnen.

Ds. Pak Hardy

Na het welkom van ds. Pak Hardy knielen we op de grond om te bidden. Als ik word uitgenodigd om iets te delen, vertel ik dat ik hun stem wil zijn in Nederland, zodat meer christenen voor hen zullen bidden. Aan de gezichten is af te lezen dat het gewaardeerd wordt. Na de dienst spreek ik met ds. Pak Hardy. In het verleden is zijn huis beklad met de tekst “We willen het bloed van de dominee”. Het tekent de sfeer onder moslims in Takalar. Ze zien christenen als een gevaar voor de samenleving. ‘Directe buren weten dat hier een kerk is. Met hen hebben we een goede relatie. Maar de rest van de bevolking duldt hier geen kerk.”

Geslagen en opgesloten

Soms gebeurt het dat er uit veiligheidsoverwegingen een dienst wordt afgelast. De gemeente bestaat gedeeltelijk uit ex-moslims. Voor hen is het extra gevaarlijk om naar de kerk te komen. De meesten durven niet te vertellen dat ze naar de kerk gaan, omdat dat hen in grote problemen kan brengen. ‘We hebben een jonge vrouw in de kerk gehad. Ze kwam hier al tien jaar. Toen haar familie ontdekte dat ze christen was en naar de kerk ging, was het meteen over. Ze heeft de diensten niet meer bezocht. Via sms liet ze weten dat ze geslagen en opgesloten werd. Uiteindelijk is ze aan een imam uitgehuwelijkt.

Hoewel er in Indonesië veiliger plekken zijn om dominee te zijn wil ds. Pak Hardy niet weg. “ik heb de overtuiging dat God me hier roept en daarom blijf ik.“

Bron: Reformatorisch Dagblad (Richard Groenenboom)